ESKİDEN

"Çocuklar" diye başlayıp, akıl ve yönerge veren cümlelerin sahiplerini çok severdim. Hele ki, içtenlikle dikkate alınan çocuk arkadaşlarımın içinde olmaktan duyduğum sevince yeter olmazdı. Düşünün ki, kollanıyorsunuz, korunuyor ve izleniyorsunuz; bundan daha güzel ne olur Allah aşkına. Kuş kovaladığımız, tarlalardan mercimek veya nohut yolduğumuz, itleri boğuşturduğumuz, işten kaytardığımız, yumurta çaldığımız, kuş yuvası bozduğumuz, küfür ettiğimiz, kavga ettiğimiz konusunda günde en ... [TAMAMI]

I. "Yavuz Sultan Selim'den yani hicaz'ın Türkiye'ye ilhakından sonra, Osmanlı padişahları saç ve sakal tıraşı olduklarında kesilen kıllar dikkatle toplanır, bir altın leğen içinde gülsuyu ile yıkanır ve güzel bir çekmece içinde biriktirilirdi. Her yıl hac zamanında Sürrei hümayun ile İstanbul hacıları yola çıkarken bu çekmece  Sürre eminine teslim edilir, o da götürür, Medine'de peygamberimizin kabri civarında bir yere defnederdi.Gariptir ki ... [TAMAMI]

Pamukpınar Öğretmen Lisesi yıllarımızda, tedirgin ve gurbetin hükmünde susan çocuklardık. Anasızlıktan, babasızlıktan ve gecelerden korkan o halimizi anlatmaya yetecek söz dizimleri yok şimdilik. Kışın soğuktu ama bizi sadece üşütmüyordu o soğuk; deli koyun gibi şaşırtıyordu, yavaşlatıyordu, öğretmenlerimizin gözüne bakar bırakıyordu dalgın dalgın. Yatılıydık. Yalnız kalmamak için seviyorduk televizyon seyretmeyi, akşam ve sabah etütlerini. Okulumuzun aşçılarının bulduğu özel bir pasta vardı, ... [TAMAMI]

Bir konuşmamızda değerli kardeşim Bayar Ülger, okullarına yardım amaçlı bir kütüphaneden kitaplar bağışlandığını, diler ise birazını da bizim okula verebileceklerini söyledi. Çok sevindim elbette. Aradan birkaç gün geçince vardım okullarına. Baktım ki gerçekten de kütüphane kitapla dolup taşmış. Elbette yeni ve gıcır kitapları raflara yerleştirmişler, geri kalanlar da mavi renkli bez kapaklı kitaplar olarak yerde yatıyorlardı. Her ne ise, aldık ... [TAMAMI]

Eşkıya öyküleri dinledim çocukluğumda. Öyle anlatılırdı ki eşkıyalar, onları sevmemek elde değildi biz çocuklar açısından. Hele bir Muhittin varmış. Hasretle anılırdı hep. Hatta çocukları rahatsız etmemek için çevreyi kolaçan ederlermiş bunun grubu. Bir köyden geçerken çıt çıkarmazlarmış. Hatta çok ihtiyacı olanların ya kapısının ya da penceresinin önüne para bırakırlarmış. Böyle şeyleri duyduğum zaman; Gece öyle bir sevinçle uyurdum ki, korunup kollandığımızı ... [TAMAMI]